Przodkami kotów brytyjskich krótkowłosych są koty domowe, które kiedyś skrzyżowały się z kotami dzikimi. Legenda mówi, że przodkowie współczesnych brytyjczyków mieli wspomagać Rzymian w walce ze szczurami. Były to lata bardzo odległe - ok. 43 roku n.e.... Czasy, kiedy Rzymianie podbili miejsce o nazwie Hibernia (dzisiejsze Wyspy Brytyjskie). Wraz z nimi na nowe tereny przybyły właśnie koty, które jednakże nie były ulubieńcami Rzymian... Wykorzystywano je do ciężkiej pracy - walki z gryzoniami (głównie szczurami). Od czasu panowania Rzymian na Wyspach Brytyjskich, przez niemal dwa tysiące lat, rodziły się, ewoluując, kolejne pokolenia kotów. Prawdopodobnie nie obeszło się bez związków z lokalnymi dzikimi kotami. Niemal 2000 lat życia u boku człowieka - w charakterze broni biologicznej przeciwko gryzoniom, ukształtowało brytki jako koty silne, o masywnej budowie ciała, gęstym futrze doskonale sprawdzającym się w różnych warunkach pogodowych i doskonałym instynkcie łowieckim. Z czasem wyspiarze odkryli, że towarzyszące im koty są niezwykle opanowane i zrównoważone, ufne i towarzyskie, w typowy dla dzisiejszych brytyjczyków nienachalny sposób. Oczywiście, nie prowadzono w tym czasie żadnych prac hodowlanych. Musiało upłynąć wiele kocich pokoleń, by kot brytyjski został uznany za rasę. W XIX wieku, dzięki rozpoczętej hodowli kontrolowanej, uzyskano koty odpowiadające obecnym standardom. W 1871 roku odbyła się w Londynie pierwsza wystawa kotów. Początek XX wieku to rozkwit hodowli kota brytyjskiego. Brytyjczyki licznie brały udział w corocznych wystawach w Londynie, gdzie zdobywały wiele nagród oraz nowych wielbicieli. Już wówczas ustalono wiele standardów, między innymi dla kolorów czarnego, białego i niebieskiego. Dla kotów pręgowanych brązowych, rudych i srebrnych, dla cętkowanych, dymnych czarnych i niebieskich, białych i czarnych vanów, szylkretowych i innych. Każdy kolor oceniany był w swojej klasie i posiadał określony wzorzec. Natomiast obowiązujący typ kota bardzo przypominał dzisiejszego brytyjczyka. Wybuch I Wojny Światowej zahamował hodowlę kota brytyjskiego w Anglii. Po wojnie hodowcy mieli ogromne problemy w znalezieniu wartościowych zwierząt rasowych. Zaczęli krzyżować koty brytyjskie z krótkowłosymi kotami domowymi, to jednak spowodowało, że rodzące się z takich kojarzeń koty były gorsze w typie, w porównaniu do tych znanych sprzed wojny. By powrócić do pierwotnego typu zaczęto krzyżować brytyjczyki z persami. GCCF (The Governing Council of the Cat Fancy) zabronił jednak rejestrowania kotów z takich skojarzeń jako "krótkowłose koty brytyjskie". To wszystko wraz z rosnącą popularnością innych ras kotów spowodowało spadek popularności brytyjczyków. W okresie II wojny światowej populacja kotów brytyjskich została zdziesiątkowana. Po wojnie, niewielka liczba ocalałych brytyjczyków oraz   ich bliskie pokrewieństwo groziło wymarciem tej rasy. Nie było innego wyjścia jak próby kojarzenia z innymi kotami krótkowłosymi posiadającymi rodowody. Wybierano koty rosyjskie, kartuskie i burmskie. Sięgano również po koty domowe. Tak, jak po I Wojnie Światowej, odbiło się to bardzo mocno na ich budowie. Zamiast masywnych - otrzymano delikatne i smukłe zwierzęta, zupełnie odbiegające od standardu rasy kota brytyjskiego. Stąd znowu zwrócono się w stronę persów. Odtworzenie rasy okazało się długą i żmudną pracą. Wracająca smukła budowa ciała, skłaniała do mariażu z masywnymi persami. Te z kolei wnosiły wiele niepożądanych dla kota brytyjskiego cech, takich jak długie i miękkie futro.   Obecnie również można znaleźć wiele brytyjczyków, które w rodowodach (w dalszych pokoleniach) mają perskich przodków, ponieważ takie kojarzenia były dopuszczalne do lat osiemdziesiątych XX wieku. Widocznym dzisiaj efektem tych prac hodowlanych są koty brytyjskie o długim włosie, które jednak nie są uznawane przez większość organizacji felinologicznych. Poczyniono już jednak pierwsze starania o uznanie kotów brytyjskich długowłosych, - jako odrębnej rasy. Niewykluczone, iż stanie się to już w ciągu najbliższych 2 lat.

Koty brytyjskie są z natury spokojne i opanowane. Wraz z wiekiem stają się coraz bardziej majestatyczne i, co ciekawe, tę wrodzoną grację i elegancję zachowują również podczas zabawy. W młodości brytyjczyk jest  bardzo wesoły i żwawy, lubi się bawić, nie stroni od towarzystwa zarówno ludzi, jak i zwierząt, polowań na muszki, motylki czy ptaszki za oknem -na co trzeba zwrócić szczególną uwagę, by nie dopuścić do wypadnięcia kotka np. z balkonu czy przez okno. Po osiągnięciu wieku dojrzałego staje się jednak znacznie spokojniejszy; jego temperament można określić mianem umiarkowanego.

 
Jest to kot odważny, wręcz nieustraszony, bez kompleksów, szalenie zrównoważony, honorowy, pewny siebie i dystyngowany.
Nie powinniśmy mieć jednak złudzeń, że decydując się na zakup brytyjczyka, zamieszkamy  ze zwierzakiem charakteryzującym się typowym brytyjskim flegmatycznym usposobieniem czy stylem bycia .


Przywiązują się niezmiernie do swoich opiekunów, wybierając sobie najczęściej jedną osobę, która jest dla nich najważniejsza w "domowym stadzie".
  
Kontakt z kotem tej rasy NIESTETY grozi... "brytozą" 
- czyli nieuleczalną epidemią miłości do kotów brytyjskich
  
Jest to rasa kotów, które są bardzo wytrwałe i wytrzymałe, o krępej budowie ciała, bardzo muskularnie umięśnione, posiadają krótkie i grube łapki o okrągłych stopkach, krótką i szeroką szyję, okrągłą masywną głowę z szeroko rozstawionymi małymi uszkami, krótkim prostym noskiem oraz dużymi okrągłymi oczami (barwa od żółtej, poprzez złocistą, pomarańczową, bursztynową, miedzianą do zielonej czy niebieskiej ), gruby średniej długości ogon zaokrąglony na końcu oraz odstające od ciała gęste i krótkie futerko z bardzo gęstym podszerstkiem.  

Swoim usposobieniem i przywiązaniem bardzo przypominające psy, ponieważ większość z nich bardziej przywiązuje się do właściciela, niż do miejsca, w którym przebywają.
Często mówi się o nich, że są to psy w kocim ciele
Według opinii wielu znawców felinologii, "brytyjczyki" uznawane są za jedną z najinteligentniejszych kocich ras.